Δημήτρης Γκοτσόπουλος – The Cover Story Leading Man

«Το θέμα είναι να έχεις διάρκεια, όχι να είσαι πυροτέχνημα», λένε στο Hollywood. Ο Δημήτρης κατάφερε να έχει τα πάντα και κάθε λεπτό που περνά κανείς μαζί του καταλαβαίνει γιατί γίνεται ξανά και ξανά talk of the town.

Από τον Τάσο Μπιμπισίδη

 

Tρία χρόνια πριν βρέθηκε σε ένα κομβικό σημείο της ζωής του. Μέσα
σε ένα βράδυ –λίγα μόλις λεπτά μετά την πρεμιέρα μιας καινούργιας τότε σειράς που όλοι για έναν ανεξήγητο λόγο ανυπομονούσαν να δουν χωρίς να γνωρίζουν καλά-καλά περί τίνος πρόκειται–, από ένας ανερχόμενος ηθοποιός που τον είχε πάρει το μάτι σου κάπου, έγινε ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος. Μερικούς μήνες πριν από το τηλεοπτικό ντεμπούτο του, το 2019, του είχαμε αφιερώσει μερικές σελίδες στο Down Town, για να μιλήσει για τη συμμετοχή του σε μια θεατρική παράσταση στο Παλλάς. Μετά από πέντε τεύχη είχε καταφέρει από τις λίγες αυτές σελίδες να γίνει το εξώφυλλο του περιοδικού στο χριστουγεννιάτικο τεύχος. Not bad! Ποιος είπε ότι η ξαφνική και καθολική επιτυχία είναι εύκολη υπόθεση; Κι όμως, για τον Δημήτρη ήταν. Και αυτό επειδή ποτέ δεν ήταν αυτοσκοπός του να γίνει viral τεύχος. Not bad! Ποιος είπε ότι η ξαφνική και καθολικήεπιτυχίαείναιεύκοληυπόθεση;Κι όμως, για τον Δημήτρη ήταν. Και αυτό επειδή ποτέ δεν ήταν αυτοσκοπός του να γίνει viral, να δίνει συνεντεύξεις, να αυτοπροβάλλεται, να κυνηγάει followers, να φωτογραφίζεται σε κόκκινα χαλιά και πρεμιέρες, να διαφημίζει την εντυπωσιακή εικόνα του. Κάπως έτσι, τρία χρόνια και πολλά επεισόδια «Άγριων Μελισσών» μετά, είναι ξανά το cover story του DT, για να κάνει μια αναδρομή σε όλα αυτά που έζησε την περίοδο της μεγάλης επιτυχίας του. Διαπίστωση; Μάλλον κάτι έχει κάνει πολύ σωστά.

 

Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου τα τελευταία τρία χρόνια;

Αν πω ριζικά, θα ήταν υπερβολή;

Πώς ήσουν δηλαδή πριν από αυτή την επιτυχημένη τριετία των «Άγριων Μελισσών»;

Σε άλλη φάση. Θα σταθώ στο γεγονός ότι οι «Άγριες Μέλισσες» ήταν μια βασική αφορμή για να εξελιχθώ, όχι μόνο ως καλλιτέχνης, αλλά και ως άνθρωπος.

Φέτος βλέπουμε τον τελευταίο κύκλο της σειράς. Τι κρατάς εντέλει από αυτή την εμπειρία;

Τη χαρά της δημιουργίας, τους καινούργιους φίλους, την εκτίμηση και την αγάπη του κόσμου, όχι μόνο γι’ αυτό που κάνω, αλλά και για τον τρόπο που το κάνω. Να σου πω την αλήθεια, νιώθω ευλογημένος που απολαμβάνω όλο αυτό. Πρακτικά τώρα, δεν θα ξεχάσω σίγουρα το κομμάτι της Λέρου, της εξορίας, των βασανιστηρίων, όλη αυτή τη θεματική ενότητα, την έρευνα που έκανα προσωπικά αλλά και όλοι μαζί ταυτόχρονα, την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν όλοι οι συντελεστές – σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, τεχνικοί και συνάδελφοι. Δεν θα τα ξεχάσω ποτέ! Είναι σπουδαίο πράγμα να σου εμπιστεύονται ένα τόσο δύσκολο και ευαίσθητο «υλικό» και είναι ακόμα πιο σπουδαίο να καταφέρεις να σταθείς στο ύψος της φαντασίας των ανθρώπων που έχουν γράψει τέτοιες σκηνές.

Υπήρξε κάποια στιγμή που σε τρόμαξε η ξαφνική και καθολική αναγνωρισιμότητα;

Όταν αποφασίζει ένας άνθρωπος να κάνει συνειδητά αυτή τη δουλειά, δεν μπορεί να τρομάζει μ’ αυτό που οραματίζεται να συμβεί. Έχεις ακούσει αυτό που λένε «πρόσεχε τι εύχεσαι»; Ε, λοιπόν εγώ από την αρχή ήξερα τι εύχομαι και χαίρομαι που δουν χωρίς να γνωρίζουν καλά-καλά περί τίνος πρόκειται–, από ένας ευοδώθηκε η επιθυμία μου. Χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι είναι ανώδυνη η διαχείριση κάποιων καταστάσεων.

Άλλαξαν οι συνήθειές σου μετά το virality που απέκτησες;

Μόνο το όνομα στο κουδούνι του σπιτιού μου άλλαξα και προσπαθώ να θυμάμαι ότι έχω μεγαλύτερη ευθύνη από τη στιγμή που έχω δημόσιο λόγο και για κάποιους ανθρώπους -κυρίως παιδιά- μπορεί να λειτουργήσω ως πρότυπο.

Πόσο εύκολο είναι όμως να κρατήσεις τις ισορροπίες σου όταν όλα τα φώτα είναι πάνω σου;

Δεν είναι και το απλούστερο πράγμα στον κόσμο. Θέλει αυτοσυγκ΄ρατηση, έλλειψη έπαρσης και γνώση ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Και φυσικά να μην ξεχνάς ότι αυτούς που συναντάς ανεβαίνοντας θα τους ξανασυναντήσεις κατεβαίνοντας. Όπως λέει και το τραγούδι, “All we are is dust in the wind”.

Διάβασες ή άκουσες ποτέ για σένα υπερβολές ή πράγματα που θεωρείς ότι δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα; 

Εντάξει, όλο και κάτι μπορεί να φτάσει στ’ αφτιά μου, τίποτα όμως σημαντικό που να με βγάλει από τα ρούχα μου. Ξέρω καλά ότι κανένας άνθρωπος και καμία κοινωνία σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης δεν έχει την “κατάρα” της τελειότητας. Ισορροπίες ψάχνουμε, αποδοχή, αγάπη, και αυτός ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Μέσα σε αυτή την ατομική αλλά και ομαδική διαδρομή όλο και κάποια ξώφαλτση θα σε πάρει. Το θέμα είναι να κοιτάς τον εαυτό σου στα μάτια και μετά να σηκώνεις το βλέμμα ή το δάχτυλό σου στους άλλους.

Φέτος, σχολιάστηκε –περιέργως– η μικρή πτώση στην τηλεθέαση της σειράς. Θεωρείς ότι πρέπει να απασχολεί κάτι τέτοιο έναν ηθοποιό; 

Οι «Άγριες Μέλισσες» και ο ΑΝΤ1 έβαλαν ξανά τη μυθοπλασία στην ελληνική τηλεόραση και η σειρά ήταν πρώτη σε τηλεθέαση για δύο ολόκληρα χρόνια. Φέτος, εκτός του ότι αυτό το πράγμα το μιμήθηκαν και άλλα κανάλια –και είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο να μοιράζεται η πίτα–, η θεματολογία του σεναρίου επικεντρώνεται σε μια σκοτεινή περίοδο της χώρας μας, που ακόμα μας πληγώνει και μας διχάζει. Αυτό φυσικά είναι προς τιμήν των συντελεστών, αλλά είναι και ένας σημαντικός λόγος να περιοριστεί το κοινό που παρακολουθεί τη σειρά και δεν ενδιαφέρεται μόνο για αδιέξοδους έρωτες και ρομάντζα.

Η μεγάλη επιτυχία των τελευταίων χρόνων σε αγχώνει για το επόμενο βήμα; Σκέφτεσαι αυτό που λέμε «και τώρα τι»;

Το επόμενο βήμα ονομάζεται αρχαία τραγωδία, ένα απαιτητικό είδος θεάτρου που αποτελεί βασικό μέρος των σπουδών μου, που είχα την ευλογία να ασχοληθώ με το που βγήκα από τη δραματική σχολή και προσωπικά το θεωρώ πρόκληση για κάθε ηθοποιό. Θα κάνω τον Ορέστη στην «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λύρα και μετάφραση Στρατή Πασχάλη, με μια σπουδαία πλειάδα ηθοποιών και συντελεστών. Επίσης στις 17 Ιουνίου θα κάνουμε μια μεγάλη συναυλία με τραγούδια από τις «Άγριες Μέλισσες», και όχι μόνο, παρέα με την Αναστασία Μουτσάτσου και τον Alex Sid στο Christmas Theater, στην οποία θα είναι καλεσμένοι μας η Μαρία Κίτσου, η Δανάη Μιχαλάκη και ο Γιάννης Βασιλώτος.

Βλέπω τον τελευταίο καιρό ότι κάνεις αρκετά live! Πώς προέκυψε το τραγούδι;

Το τραγούδι είναι τέχνη διαδραστική. Τραγουδάω και τραγουδάς κι εσύ μαζί μου, που είσαι από κάτω,μου μιλάς και μπορώ
να σου απαντήσω χωρίς να καταστραφεί η παράσταση. Έχει αμεσότητα και έντονη συναισθηματική ανταλλαγή. Είναι μια διαφορετική μαγεία. Όλα έγιναν μετά από πρόταση της Αναστασίας Μουτσάτσου και του Alex Sid, που γράφει τα τραγούδια των «Άγριων Μελισσών» μαζί με την Ουρανία Πατέλλη. Τους ευχαριστώ που μοιράζονται μαζί μου τη σκηνή και νιώθω την αγάπη και το νοιάξιμό τους να με στηρίζει στο νέο μου εγχείρημα.

Πρόσφατα τραγούδησες και στην αντιπολεμική συναυλία στα Προπύλαια!

Το σύνθημα είναι «Όχι στον πόλεμο». Αυτό πρέπει να απασχολεί τον καθένα μας. Έτσι κι αλλιώς, ξέρουμε ότι τους πολέμους δεν τους αποφασίζουν οι λαοί αλλά τα πάσης φύσεως συμφέροντα που αδιαφορούν για τον απλό άνθρωπο. Είμαστε δίπλα στον άνθρωπο και στον αγώνα του για επιβίωση. Γιατί, όπως λέει και ο Βάρναλης, δεν αξίζει «να σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το φαΐ».

Θεωρείς ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να παίρνουν δημόσια κοινωνικοπολιτική θέση;

Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να παίρνουν θέση απέναντι στην αδικία και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλοι μας πρέπει να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά όσον αφορά τα κοινωνικά ζητήματα, τους θεσμούς που συνθέτουν μια ιδανική Πολιτεία με σεβασμό στα δικαιώματα και στη διαφορετικότητα των πολιτών της. Στη θεωρία όλοι καλοί είμαστε. Όταν, όμως, μιλάμε για ιδανικά, αξίες, δικαιοσύνη και αγάπη οφείλουμε πρώτοι απ’ όλους να δίνουμε το παράδειγμα.

Υπήρξαν για άλλη μια φορά ποικίλα σχόλια για τη συγκεκριμένη συναυλία. Πολλοί είπαν ότι οι διοργανωτές κρατούν ουδέτερη στάση, ότι φαίνεται σαν να εξισώνονται θύτες και θύματα. Τι πιστεύεις;

Με κάλεσαν να τραγουδήσω σε μια συναυλία χωρίς κομματικό πρόσημο, για τα θύματα του πολέμου, να μαζευτεί βοήθεια για τους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους, που δεν έχουν να φάνε, που ξενιτεύονται. Τραγούδησα μαζί με καταξιωμένους καλλιτέχνες για ένα σοβαρό σκοπό και εκεί θα σταθώ, νιώθοντας για άλλη μία φορά μικρός και ανήμπορος σε τόσο σημαντικά ζητήματα όπως είναι ένας πόλεμος.

Από την αρχή της καριέρας σου σχολιάστηκε πολλές φορές η εντυπωσιακή εμφάνισή σου. Τελικά αυτό μπορεί να αποτελέσει εισιτήριο ή παγίδα;

Δεν ξέρω αν είναι ένα είδος εισιτηρίου, όπως λες. Ξέρω, όμως, με βεβαιότητα να σου πω ότι για να πας ένα ταξίδι χρειάζεσαι και αποσκευές. Και αυτές είναι το ταλέντο, ο αυτοσεβασμός, η εσωτερική αναζήτηση, ο αυτοσεβασμός, η εσωτερική αναζήτηση, η δημιουργικότητα, η εργατικότητα.

Με τη Μαρία Κίτσου γίνατε νομίζω ένα από τα πλέον κλασικά τηλεοπτικά ζευγάρια. Πώς εξελίχθηκε η σχέση σας; Πολλές φορές ακούστηκε ότι είστε ζευγάρι και στη ζωή.

Στον κόσμο αρέσει να δίνει τέτοιου είδους διάσταση σε τέτοιες συνεργασίες. Έχουμε ανάγκη το όνειρο οι άνθρωποι για να μη μας τραβάει κάτω η σκληρή καθημερινότητα, και η μυθοπλασία σίγουρα βοηθάει. Και, ξέρετε, η χημεία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους δεν οδηγεί πάντα σε σχέσεις ερωτικές. Μπορεί να είναι η βάση μιας πολύ σημαντικής φιλίας. Σχεδόν οικογένεια! Άλλωστε, η πραγματική μας οικογένεια είναι οι φίλοι μας, γιατί αυτούς τους έχουμε επιλέξει, σε αντίθεση με τη βιολογική μας οικογένεια.

Σε ενοχλεί όταν δημοσιοποιείται η προσωπική σου ζωή λόγω της αναγνωρισιμότητάς σου;
Αναμενόμενο είναι, δεν θα τρελαθώ κιόλας. Αλλά δεν θεωρώ ότι βοηθάει την καριέρα μου κάτι τέτοιο. Επίσης, αυτού του είδους η δημοσιότητα μόνο πυροτεχνήματα δημιουργεί, κι εγώ ήρθα για να εργαστώ και να μείνω σ’ αυτόν το χώρο.

Η γυναικεία ενδυνάμωση είναι το βασικό θέμα συζήτησης στο χώρο της τέχνης τα τελευταία χρόνια. Θεωρείς ότι η πατριαρχία υπερισχύει ακόμη στη δουλειά σου;
Φυσικά, αυτό αντιλαμβάνομαι. Γι’ αυτό θαυμάζω τις γυναίκες που δεν κωλώνουν. Στο χώρο μας, βέβαια, η πατριαρχία
υπάρχει στην πιο ήπια μορφή της. Μπορεί ένας απαίσιος άνθρωπος να είναι σπουδαίος καλλιτέχνης. Όμως η τέχνη, αν την αφουγκραστείς, μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, να σε ανεβάσει επίπεδο. Αρκεί να μην τη χρησιμοποιείς για να εξουσιάζεις και να επιβάλλεσαι.

Υπάρχει κάτι που δεν ξέρουμε ακόμη για σένα;

Νομίζω πως ό,τι χρειάζεται να ξέρει κάποιος για μένα είναι όσα αφορούν την τέχνη μου, και αυτά πιστεύω είναι λίγο-πολύ γνωστά. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που βρισκόμαστε τώρα εμείς οι δύο και μιλάμε. Αν δεν σε είχε ιντριγκάρει η τέχνη μου, οτιδήποτε άλλο θα σου ήταν αδιάφορο να το μάθεις και για μένα θα ήταν ανώφελο να το πω. Σε αυτή τη φάση νομίζω ότι περνάω την πιο δημιουργική μου περίοδο. Αυτό με κάνει να νιώθω εξαιρετικά.

 

Φωτογραφίες: Κοσμάς Κουμιανός

Styling: Δε΄σποινα Κολιού

Μακιγιάζ – Μαλλιά: Ελισάβετ Δερέ

Ρούχα: Total Outfit Dante

leave a reply