Μετά τις τέσσερις sold out παραστάσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026, «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ» επιστρέφει στην Πειραιώς 260 για δύο ακόμη παραστάσεις. Η σκηνική προσέγγιση της Στεφανίας Γουλιώτη, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Δημήτρη Χατζή, παρουσιάζεται την Τρίτη 6 και την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου, στην Αίθουσα Η, στο πλαίσιο της δράσης «Φθινόπωρο – ΑΠΟΗΧΟΙ» του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
Η συγκεκριμένη δράση εστιάζει στην επανάληψη και την παρουσίαση παραγωγών του Φεστιβάλ που εξακολουθούν να διαθέτουν δυναμική και να συνομιλούν με το κοινό. Σε αυτό το πλαίσιο, η Πειραιώς 260 υποδέχεται ξανά τη Στεφανία Γουλιώτη, η οποία αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και τη δραματουργία της παράστασης, ενώ παράλληλα ερμηνεύει την Ιζαμπέλα Μόλναρ.
Πρόκειται για την πρώτη φορά που η Στεφανία Γουλιώτη προσεγγίζει σκηνικά το έργο του Δημήτρη Χατζή, επιλέγοντας μια προσωπική ανάγνωση όπου η λογοτεχνία συναντά τη γλυπτική, το ζωντανό σώμα και την ύλη. Η έντονα σωματική ερμηνεία της και η σκηνοθετική της ματιά βρέθηκαν στο επίκεντρο της πρώτης παρουσίασης της παράστασης τον περασμένο Ιούνιο, η οποία γνώρισε θερμή υποδοχή από το κοινό και τους κριτικούς.
Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται η ίδια η γλυπτική. Ο Δημήτρης Χατζής ξεκινά το διήγημά του με τη φράση «Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ», ενώ στη συνέχεια επιχειρεί να προσεγγίσει την ουσία της μέσα από την έννοια της «έλλογης οργάνωσης μέσα στον άλογο κόσμο».
Από αυτή τη σκέψη ξεκινά και η σκηνική επεξεργασία του έργου. Η ανάγκη του ανθρώπου να επιβάλει τάξη στο χάος, η σχέση του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του, αλλά και το ερώτημα για το τι σημαίνει τελικά η τελειότητα γίνονται βασικοί άξονες της παράστασης.
Εδώ, όμως, η γλυπτική δεν λειτουργεί απλώς ως θεματικό υπόβαθρο. Γίνεται η ίδια η πρωταγωνίστρια. Η πορεία του υλικού, από την προσπάθεια διαμόρφωσης και την αναζήτηση της τελειότητας έως τη φθορά και τη διάλυση, μετατρέπεται σε μια σκηνική μεταφορά για την εσωτερική διαδρομή της ηρωίδας.
Κεντρική θέση σε αυτή τη διαδικασία έχει ο πηλός. Δεν αντιμετωπίζεται ως ένα απλό σκηνικό αντικείμενο, αλλά ως ζωντανό σώμα, ως ύλη που μετασχηματίζεται μπροστά στα μάτια του θεατή. Τα γλυπτά, μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου, τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας, δημιουργώντας έναν ενδιάμεσο χώρο όπου η ύλη αποκτά σταδιακά πνοή και μεταμορφώνεται.
Μέσα από αυτή τη σχέση ανάμεσα στο σώμα, την ύλη και τη δημιουργία, η παράσταση εξετάζει τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σύνδεση ανάμεσα στον δημιουργό, το δημιούργημά του και εκείνον που το παρατηρεί. Το έργο γίνεται έτσι μια σκηνική μελέτη πάνω στην ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας και στα όρια που μπορεί να ξεπεράσει η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση.
Η σκηνική προσέγγιση της Στεφανίας Γουλιώτη μεταφέρει το διήγημα του Δημήτρη Χατζή σε ένα περιβάλλον όπου η γλυπτική, το σώμα και η ύλη λειτουργούν ως διαφορετικές όψεις της ίδιας αναζήτησης. Τι συμβαίνει όταν η Τέχνη δεν αποτελεί πλέον επιλογή αλλά γίνεται υπαρξιακή ανάγκη; Και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος στην προσπάθειά του να δώσει μορφή στο άμορφο;
Αυτά τα ερωτήματα βρίσκονται στον πυρήνα του «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ», μιας παράστασης που επιστρέφει στην Πειραιώς 260 για έναν περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, συνεχίζοντας έναν διάλογο ανάμεσα στη λογοτεχνία, τη σκηνική πράξη και τη γλυπτική.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Στεφανία Γουλιώτη
Παίζουν: Στεφανία Γουλιώτη, Φώτης Στρατηγός
