Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν μια διαδρομή. Και υπάρχουν εκείνοι που δημιουργούν διαρκώς καινούργιες διαδρομές. Ο Γεώργιος Thisseas Καράμπελλας ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Concept maker, creative director και curator, εδώ και 31 χρόνια κινείται ανάμεσα στα media, τη διαφήμιση, τη μόδα, το design, την τέχνη, τη φιλοξενία, το ταξίδι και τα events, χωρίς να φοβάται να αλλάξει κατεύθυνση, να δοκιμάσει κάτι καινούργιο ή να ενώσει φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους.

Ο ίδιος, άλλωστε, δεν κρύβει ότι δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται και να δημιουργεί. Η «χαρά της ζωής», η επικοινωνία, το storytelling, οι συνέργειες και η δημιουργία κοινοτήτων αποτελούν την αόρατη κλωστή που ενώνει τα διαφορετικά κεφάλαια της πορείας του.

Με το νέο THE EVENTS MANIFESTO στην Ακαδημίας 58Α, έναν χώρο με έντονο ιστορικό αποτύπωμα που ανοίγει ξανά τις πόρτες του στην Αθήνα, ο Γεώργιος Thisseas Καράμπελλας επιχειρεί ένα ακόμη δημιουργικό restart. Ένα εγχείρημα όπου το Heritage meets trendy, η ελληνικότητα συναντά τον κοσμοπολιτισμό και το παρελθόν συνομιλεί με το σύγχρονο urban lifestyle.

Στη συζήτησή μας μιλά χωρίς φίλτρα για όσα τον κινούν, για την ανάγκη του να βρίσκεται συνεχώς σε δημιουργική κίνηση, για την Ακαδημίας 58Α και το νέο του εγχείρημα, για τους ανθρώπους που θέλει να συναντήσει μέσα από αυτό, αλλά και για τα επόμενα σχέδιά του — από ένα νέο urban residential project στην Κυψέλη μέχρι το όνειρο ενός ξενοδοχείου σχεδιασμένου από τον ίδιο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια.

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τους τίτλους, concept maker, creative director, curator. Ποιος είναι ο Γεώργιος Thisseas Καράμπελλας, όταν δε δημιουργεί το επόμενο concept; Τι άνθρωπος είστε πίσω από όλα αυτά που βλέπουμε;

Είμαι ένας άνθρωπος που θέλω να δημιουργώ, δεν μπορώ να κάθομαι στιγμή. αν δεν υπάρχει κάτι, οτιδήποτε, που σημαίνει έχω θέσει στόχους, μπαίνω στη διαδικασία, το παράγω. Kαι επειδή έχω πολύ γρήγορους ρυθμούς, καμία σχέση με το ελληνικό ραχάτι, για να το πω έτσι χαριτωμένα, και επειδή βγαίνουν, ή τουλάχιστον φαίνεται στον κόσμο, ότι βγαίνουν πολύ εύκολα και αβίαστα τα πράγματα που κάνω, υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που δεν πολυπιστεύουν ότι εργάζομαι, ενώ μπορεί να εργάζομαι πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε!

Έχω βαθιά μέσα μου τη χαρά της ζωής, μία θετική διάθεση, ένα χαμόγελο, μία αισιόδοξη άποψη για τον κόσμο, τους ανθρώπους, έχω μία παλιά ηθική που με βοηθάει πολύ σε αυτό το κομμάτι, ευτυχώς έμαθα από το σπίτι μου την αξία της εστίας, της οικογένειας δηλαδή, της αγάπης και της ηθικής, είναι οι αποσκευές που οι γονείς μου, με όλα τα τεράστια λάθη που έκαναν, όπως πολλοί γονείς, μου μεταλαμπάδευσαν, και από πολύ μικρός τα κουβαλάω μαζί μου με στοργή και σε χαλεπούς καιρούς πραγματικά αντιστέκομαι.

Σκεφτείτε η γυναίκα μου όταν είχαμε πρωτογνωριστεί, καλοκαίρι, τζιτζίκια, σε δύο ξαπλώστρες, απόλυτη ησυχία, ραστώνη, παφλασμός των κυμάτων, και ξαφνικά γυρίζει και μου λέει ‘’αγάπη μου σταμάτα σε ακούω να σκέφτεσαι!’’ (γέλια)

Δε σταματάω στιγμή να σκέφτομαι, αυτό σίγουρα δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις σε αυτούς που είναι γύρω μου, αλλά όπως οι ίδιοι μου λένε, τους προσφέρει και απίστευτο ενθουσιασμό. Ούτε μία στιγμή βαρετή μαζί μου!

Έχετε μια διαδρομή που μοιάζει περισσότερο με συνεχές «zapping» ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους — media, διαφήμιση, μόδα, design, τέχνη, φιλοξενία, ταξίδι, events. Τι είναι αυτό που σας κάνει να βαριέστε το προηγούμενο κεφάλαιο και να θέλετε να ανοίξετε αμέσως το επόμενο; Είναι η περιέργεια, η ανησυχία ή ο φόβος της στασιμότητας;

Ένας καλός δημοσιογράφος, καλός συνάδελφός σας που λέμε χαριτολογώντας, μου είχε πριν πολλά πολλά χρόνια σε μία συνέντευξη ότι είμαι αναγεννησιακός άνθρωπος, ‘’renaissance man’’, το μοντέλο αυτό δηλαδή ανθρώπου που είχε ανθίσει σ’ εκείνη την εποχή, που καταπιανόταν με πάρα πολλά πράγματα, θεωρώντας ότι όλα είναι αλληλένδετα και που πιστεύει ότι δεν μπορεί να κάνεις πχ τέχνη, αν δεν ξέρεις από γεύση, δεν μπορεί να κάνεις μόδα, αν δεν ξέρεις ιστορία και πάει λέγοντας.

Μου είχε αρέσει πάρα πολύ αυτός ο χαρακτηρισμός, και τον κρατάω, γιατί είναι ακριβώς αυτή η προσέγγισή μου από μικρό παιδί, και δεν είμαι υπερβολικός. Μεγάλωσα σε μία χώρα, οικογένεια, κοινωνία που αγαπούσαν τυφλά και ως μονόδρομο την εξειδίκευση, σε μία δύσκολη αγορά όλοι είχαν την παραίνεση να εξειδικευτείς σε κάτι τόσο λεπτομερές, μπας και είσαι ανταγωνιστικός στον απέναντι, και εγώ διαισθητικά από μία φωνή μέσα μου δεν αγόραζα αυτήν τη συνθήκη. Ήθελα να βουτήξω το δάχτυλό μου σε όλα τα βάζα με τα γλυκά, ήθελα σαν πεταλούδα να πετάγομαι απ’ το ένα σημείο στο άλλο, να συνδέω πράγματα, να ικανοποιώ τη θετική περιέργεια μου, προφανώς και επειδή βαριόμουνα ήθελα συνεχώς μία καινούργια πρόκληση στη ζωή μου ως απόλυτα δημιουργικός άνθρωπος και ως πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού μου.

Όλα αυτά ξέρετε έχουν σχέση μεταξύ τους. Σκεφτείτε ο πατέρας μου, άλλης γενιάς και σχολής, αναρωτιόταν τι κερδίζω από ένα ταξίδι, και για μένα τα ταξίδια ίσως είναι η νούμερο ένα πηγή γνώσης έμπνευσης, ευδαιμονίας και τελικά χαράς της ζωής, που είναι και το χαρακτηριστικό μου και ο σκοπός μου.

Αυτή η όλο φόρα διάθεση που με διακρίνει και η οποία τελικά ευθύνεται για ένα μάλλον πλούσιο βιογραφικό, κάποιος μάλιστα μου έλεγε τις προάλλες ότι σε μία σεζόν έχω κάνει αυτά που ένας νορμάλ άνθρωπος του παίρνει μία ολόκληρη ζωή!, μπορεί να είναι και έτσι, εγώ δεν το καταλαβαίνω, δε δίνω σημασία στα χιλιόμετρα που διανύω, δίνω απόλυτη και πρωταρχική σημασία στο συναίσθημα που μου αφήνει αυτή η διαδρομή.

Ναι, σίγουρα, η στασιμότητα, τα ήρεμα νερά, η χρυσή βαρεμάρα, η ζώνη του κομφόρ που λέμε πλέον, ποτέ μα ποτέ δε με αφορούσε, μόνο σε καλό μου έχει βγει αυτό, σίγουρα μπορεί να κουράζομαι και να ανησυχώ λίγο παραπάνω απ’ τον κοινό μέσο όρο, να ταλανίζονται τα σωθικά μου, αλλά στο τέλος της ημέρας λέω ‘’κοίτα ρε μπαγάσα τι κατάφερες, να έχεις μία πλούσια μέρα όπως την ήθελες, στα δικά σου κυβικά, με το δικό σου τρόπο, χωρίς πολλές εκπτώσεις, χωρίς πολλά ίσως’’. Είπαμε, χαρά της ζωής

Κοιτάζοντας πίσω, από το TR2 και τα media μέχρι το Fondazione και τα σημερινά σας projects, ποια είναι η αόρατη κλωστή που τα ενώνει όλα; Υπάρχει, τελικά, ένα προσωπικό σας «μανιφέστο» που επαναλαμβάνεται χωρίς να το καταλαβαίνετε;

Έχετε πιάσει απόλυτα το νόημα. Περί μιας κλωστής πρόκειται, που ενώνει πράγματα, η χαρά της ζωής είναι η αφετηρία σε όλα, η αφήγηση ιστοριών, το storytelling, το concept, η επικοινωνία, η ανταλλαγή αυτών των ιστοριών, το νταραβέρι που θέλω να έχω με τον κόσμο για να δω πώς συμπορεύονται η δική τους με τη δική μου ιστορία.

Eίμαι απόλυτα μοναδικός άνθρωπος και ταυτόχρονα βαθιά επικοινωνιακός, θα μπορούσε ίσως κανείς να πει εκεί που έχει σημασία και μετράει, μου αρέσουν οι συνέργειες, ναι, το ξέρω είναι περίεργο ως νεοέλληνας, υπόσχομαι θα το κοιτάξω κάποια στιγμή αυτό! (γέλια)

Μ’ αρέσουν, λοιπόν, οι συμπράξεις, παρότι φυσικά πιστεύω σε μία αρχή και κάποιον που κατευθύνει με την μπαγκέτα κάποιο εγχείρημα, εννοείται, μου αρέσει η δημιουργία κοινοτήτων ανθρώπων, που μπορεί να έχουν κοινές βάσεις και ίσως δεν το γνωρίζουν, ακόμα και σε συγκεντρώσεις που κάνω απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου στα σπίτια μου, πάντα δημιουργούσα πέρα από τον πυρήνα τον κοντινών ανθρώπων και θαμώνων καινούργιους, καινούργιες αφίξεις και όλοι μου λέγαν τι υπέροχα μπλεξίματα, σκεφτείτε ότι αν αυτό το κάνω στην προσωπική μου ζωή, πόσο πολύ το κάνω στην εργασιακή πορεία.

Το μανιφέστο μου, λοιπόν, ξεκάθαρα είναι η χαρά της ζωής, είναι οι ιστορίες, είναι η επικοινωνία, είναι οι κοινότητες ανθρώπων, και αυτό το brandname που λειτουργεί ως ομπρέλα για να μπουν από κάτω πολλά πολλά μανιφέστο, THE MANIFESTOS, από τη ραδιοφωνική εκπομπή στον Best, την τηλεοπτική εκπομπή πέρυσι στο Open, τον ομώνυμο ξενώνα στο Πήλιο και από φέτος στα Κύθηρα, το Aγιωργήτικο κόκκινο που θα βγάλω τώρα, το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, το οικιστικό project που ξεκινάω στην Κυψέλη κλπ κλπ κλπ, όλα έχουν αυτές τις κοινές αναφορές

Το Fondazione υπήρξε ένα πολύ προσωπικό κεφάλαιο. Τώρα μεταφέρετε το δημιουργικό σας ενδιαφέρον από την Κηφισιά στην καρδιά της Αθήνας. Τι αφήνετε πίσω και τι παίρνετε μαζί σας; Το The Events Manifesto είναι συνέχεια του Fondazione ή η ανάγκη σας να κάνετε ένα δημιουργικό restart;

Πρόκειται σαφέστατα περί επανεκκίνησης.

Επαναπροσδιορισμός. Επαναλανσάρισμα. Χαρά της ζωής. Χωρίς απολογητική διάθεση. Χωρίς φτηνούς εντυπωσιασμούς. Χωρίς περιττές φιοριτούρες. Απλότητα. Ελαφρότητα. Αμεσότητα. Αλήθεια. Ξαναπαίρνουμε τα ηνία της ζωής μας, της δίνουμε το δικό μας νόημα, τη δική μας σφραγίδα. Μας είχε λείψει. Επιτέλους. Τη χαιρόμαστε. Και πάλι. Όπως είναι. Όπως θέλουμε να την κάνουμε. Η ίδια η ζωή. Βιωμένη. Γεμάτη χυμούς. Εικόνες. Αρώματα. Χμ. Γεμάτη ζωή. Ωραίο ακούγεται.

Το mission statement. Heritage meets trendy. Η γνήσια ελληνικότητα συναντά ένα βαθύ κοσμοπολιτισμό. Μια βυζαντινόμορφη και διαχρονική ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας, σε μια πολύπαθη περιοχή που αλλάζει, ανακτώντας και πάλι μια χαμένη αίγλη, διεκδικώντας τη θέση που της αξίζει στον αστικό ιστό. Ένα απόλυτα current και unique project. Flamboyant. Out of the box. Unexpected. Unconventional. Exciting. Overwhelming.

Μία ανανέωση, μια νέα ματιά στο τι μπορεί να είναι ένας χώρος. Πώς μπορεί το παρελθόν να μεταλαμπαδεύει χωρίς εκπτώσεις τις αξίες του, καθιστώντας το παρόν εδιαφέρον, ζωντανό, που να αφορά, να συνδέει, να ενώνει.

Στην ουσία, πώς έρχεται με μια σιωπηρή συμφωνία κοντά μια κοινότητα ανθρώπων, που πάλλονται, αναζητούν κάτι να τους ξεκουνήσει. Άνθρωποι που αποζητούν να νιώσουν ενθουσιασμό. Μακριά από το βαρετό comfort zone. Κοντά σε ένα απενοχοποιημένο dolce far niente

Για χρόνια η πόρτα της Ακαδημίας 58Α ήταν ένα μικρό αθηναϊκό μυστήριο. Όλοι την έβλεπαν, λίγοι γνώριζαν τι υπήρχε πίσω της. Θυμάστε τη δική σας πρώτη είσοδο; Ποια ήταν η πρώτη εικόνα ή λεπτομέρεια που σας έκανε να σκεφτείτε: «Εδώ πρέπει να γίνει κάτι»;

Αν θυμάμαι! Ως άλλος τουλάχιστον Ιντιάνα τζόουνς ένιωσα. Έτριβα τα μάτια μου πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αυτό το διαμάντι στο κέντρο μιας πολύπαθης και συχνά απαξιωμένης πρωτεύουσας, σε εξαιρετικά καλή κατάσταση, απόδειξη του πόσο καλή κατασκευή είναι, και μένω ακόμα με ανοιχτό το στόμα βλέποντας τον εργολάβο του ’60 που αποφάσισε, και του επετράπη, να καπελώσει κυριολεκτικά το κτήριο με ένα άλλο από πάνω! Ουγκάντα!

Και φυσικά το μεγάλο διεγερτικό, ότι εγώ θα έχω την ευλογία να ανοίξω και πάλι, όπως του αρμόζει, το μεγαλύτερο μυστικό, όπως σωστά λέτε, της πόλης.

Ένα απόλυτα iconic, γνωστό τοις πάσι, αθηναικό σημείο, που έχει ξεκάθαρα αναχθεί σε αδιαμφισβήτητο urban legend, εξάπτοντας τη φαντασία των περαστικών, με δεκαετίες αναρώτησης και πολλών ευφάνταστων σεναρίων για το τι κρύβεται τελικά πίσω από τη βαριά καλά σφαλισμένη νεογοτθική σιδερένια πόρτα της οδού Ακαδημίας 58 Α !

STOP THE PRESS!

Ξαναχτυπάω, δίνω απαντήσεις και ικανοποιώ την αδηφάγο περιέργεια με τα λαμπρά θυρανοίξια! Et voila!

Είναι δύσκολο να επέμβεις σε έναν χώρο με τόσο έντονο ιστορικό αποτύπωμα χωρίς να τον «καταπιεί» η δική σου αισθητική. Υπήρχε κάτι στην Ακαδημίας 58Α που αποφασίσατε εξαρχής ότι δεν θα αγγίξετε; Και υπήρξε κάτι που σας προκάλεσε δημιουργικά να το ανατρέψετε;

Με πλήρη σεβασμό στην ιστορική ταυτότητα και ιδιαιτερότητα, signature άλλωστε όλων των project μου, και προσθέτοντας ακόμα ένα Manifesto στην αναγνωρίσιμη μακρά λίστα του δημιουργικού versatile brandname, αυτό που κάνω και εδώ είναι να βάλω την προσωπική σφραγίδα μου ως Creative Director και Curator και να παντρέψω εντέχνως τη βυζαντινή παράδοση με το σύγχρονο στοιχείο και την urban διάθεση.

Σε μια άκρως μυσταγωγική ατμόσφαιρα, εκεί όπου κυριαρχούν οι υπερμεγέθεις τρούλοι με τα τοξωτά περάσματα και τις θολωτές οροφές, τα μωσαικά και τα ψηφιδωτά τα γεμάτα γεωμετρικά μοτίβα η ιδέα είναι να δημιουργώ με το δικό μου out of the box τρόπο σύγχρονα lifestyle σκηνικά, συνυφαίνοντας την υπάρχουσα φιλοσοφία με το trendy στοιχείο σε ένα απρόσμενο storytelling.

Ξυλόγλυπτα τέμπλα, σκαλισμένα από φημισμένους τεχνίτες της εποχής και περίτεχνα πλακάκια αποκλειστικά ζωγραφισμένα στο χέρι προφανώς δεν τα αγγίζω, και τα αφήνω να συμπορεύονται αρμονικά με τα ζωηρά χρώματα και τις colorful πινελιές από εμβληματικά δείγματα του σύγχρονου design που αγαπώ και πάντα χρησιμοποιώ, προσδίδοντας μια φιλική και ανάλαφρη αίσθηση στον επισκέπτη, διατηρώντας ακέραια το δέος και την έμπνευση, διαμορφώνοντας ένα events venue με σπάνια υβριδικό χαρακτήρα. Mε ένα twist! Με ένα certain je ne sais quoi!

Urban. Eclectic. Aesthete. Inclusive. Arty. Upscale. Unique. Friendly. Inspiring. Current. Timeless. Fabulous.

Τα Lifestyle Manifestos φαίνεται να είναι η φυσική συνέχεια των Salons Litteraires, αλλά με ένα πολύ ευρύτερο πεδίο — λογοτεχνία, μόδα, τέχνη, θέατρο, φωτογραφία, design, χορός. Αν είχατε απόλυτη ελευθερία να οργανώσετε μία μόνο βραδιά στην Ακαδημίας 58Α, χωρίς κανένα budget ή πρακτικό περιορισμό, ποιοι άνθρωποι θα βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο και τι θα θέλατε να συμβεί μεταξύ τους;

‘’The Lifestyle Manifestos. A series of statements of urban creativity and joy of life.’’

Η νέα εποχή.

Παλιά και καινούργια πρόσωπα από τους χώρους των τεχνών, των γραμμάτων, του σύγχρονου lifestyle, με θεματικούς πυλώνες ανά περίσταση τη λογοτεχνία, τη μόδα, τα εικαστικά, το θέατρο, τη φωτογραφία, το design, το χορό. Conceptual βραδιές βρίσκουν τη θέση τους στο πιο ταιριαστό πολιτιστικό πλαίσιο που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Δημιουργικά Synergies που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη όλοι μας σήμερα!

Δεν είμαι από εκείνους που θαμπώνομαι από μεγάλα ονόματα και θα ήθελα ας πούμε εκείνον το γνωστό ηθοποιό ή μουσικό ή σκηνοθέτη κλπ να έρθει σε ένα δείπνο.

Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης οι μάστορες μου έλεγαν ότι περνούσαν ορδές ανθρώπων που με αδημονία ρωτούσαν και με ενδιαφέρον έλεγαν επιτέλους κάποιος το ανοίγει, τι θα γίνει εδώ, τι όμορφα! Καλύτερους προάγγελους δε θα μπορούσα να έχω! Και τους ευχαριστώ!

Αυτοί είναι οι θαμώνες μου. Άνθρωποι που αγαπούν βαθιά την πόλη τους, αλλά νιώθουν ότι τους έχει προδώσει και γι αυτό αλληλοαφέθηκαν. Και τώρα θέλουν να την επανακτήσουν. Με συντονισμό, αισθητική, κομψότητα, ιδέες, αγάπη, νοιάξιμο, ναι, θα το ξαναπώ, χαρά της ζωής!

Σύντομα, μάλιστα, η επόμενη φάση του THE EVENTS MANIFESTO, παράλληλα με το χώρο εκδηλώσεων, θα είναι ένα μοναδικό, τόσο πρωτοποριακό, μα τόσο τόσο απλό και καθημερινό, οικείο και ζεστό σκεπτικό για ένα μικρό σημείο εστίασης, περισσότερο για να μπορεί ο κόσμος που επιθυμεί διακαώς να ικανοποιήσει την αδηφάγο περιέργεια του να έρχεται και να χαίρεται, να μεταλαμβάνει και να μετουσιώνεται τη μοναδική αυτή αύρα.

Έχετε κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα, αλλά η αίσθηση είναι ότι δεν έχετε τελειώσει ακόμη με τίποτα. Αν το επόμενο project ήταν το πιο προσωπικό σας μέχρι σήμερα, τι θα θέλατε να είναι; Υπάρχει κάτι που ονειρεύεστε και δεν έχετε ακόμη τολμήσει να κάνετε;

Το hospitality έχει αρχίσει και μπαίνει δυνατά στη ζωή μου. Και για να επιστρέψω στο αναγεννησιακό μοντέλο και στο πώς θεωρώ ότι όλα, τουλάχιστον σε μένα, είναι αλληλένδετα, αναφέρομαι στο hospitality όπως εγώ το προσεγγίζω. Ως μια χοάνη, όπου συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται σχεδόν όλες οι εκφάνσεις του σύγχρονου δημιουργικού lifestyle. Ακριβώς δηλαδή αυτά που κάνω κι εγώ εδώ και 31 χρόνια.

Μόδα, τέχνη, θέατρο, τηλεόραση, ραδιόφωνο, γεύση, hotelling, design για να αναφέρω μόνο μερικά.

Concept making για μένα είναι ένα ταξίδι, μια διαδρομή σε όλες αυτές τις εκφάνσεις, όπου ανά περίπτωση καταπιάνομαι με ένα διαφορετικό νήμα κάθε φορά

Η ουσία, ο στόχος και το αποτέλεσμα είναι ένα storytelling, η αφήγηση μιας ιστορίας, χρησιμοποιώντας κάθε φορά το συγκεκριμένο medium/μέσο

Εν προκειμένω, το hospitality, είτε μιλάμε για ένα events venue, όπως το FONDAZIONE ή το THE EVENTS MANIFESTO, είτε μιλάμε για ξενώνες ή για το επόμενο μου εξαιρετικά ενδιαφέρον project.

Ένα αστικό οικιστικό development. Στην Κυψέλη, σε μία περιοχή απαξιωμένη, που έχει ζήσει μεγάλες δόξες στο παρελθόν, και τώρα αναδύεται, όχι πάντα με απαραιτήτως καλά δείγματα γραφής, αλλά με μία ανθρωπογεωγραφία πολύ ενδιαφέρουσα νέων ανθρώπων, δημιουργικών ανθρώπων, ξένων ανθρώπων.

Το πλάνο είναι ότι ένα υπέροχο κτίριο του μεσοπολέμου θα γίνει μία σειρά από διαμερίσματα προς ενοικίαση μακροχρόνια, μπας και οι αθηναίοι μπορέσουν επιτέλους να απαιτήσουν την πόλη τους από τις διάφορες πλατφόρμες, ωραία ‘’το καλώς ήρθε το δολάριο’’ για όλους και για την οικονομία μας, αλλά μέχρι ένα σημείο. Σκεφτείτε ότι και τις σουίτες στο Πήλιο και στα Κύθηρα εγώ τις διαθέτω με χαρά σε όποιον θελήσει χειμώνα να τις χρησιμοποιήσει, είτε είναι δάσκαλος είτε κάνει κάποια άλλη εποχιακή εργασία

Το κτίριο αυτό, λοιπόν, που θα διαθέτει διάφορα μεγέθη διαμερισμάτων, με υπέροχα ψηλά ταβάνια, μεγάλα παράθυρα, ωραία ξύλινα πατώματα, αλλά και παλιά μωσαϊκά, θα έχει και λίγο την αχλύ ενός κοινοβίου, με πλυσταριά στα υπόγεια τύπου Friends και μία φανταστική ταράτσα με δωμάτια αναψυχής, ένα μίνι γυμναστήριο, με χώρο για γιόγκα, ένα μικρό καφέ με οθόνη για προβολή ταινιών, μια μικρή γούρνα για δροσιά, όπου οι ένοικοι κατά το δοκούν αν το επιθυμούν θα ανεβαίνουν αποκτώντας ακόμα ένα δωμάτιο στο σπίτι τους, έναν εξωτερικό χώρο τόσο σπάνιο και τόσο αρμόζοντα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, κι αν θέλουν θα μπορούν να κοινωνικοποιηθούν και με τους υπόλοιπους, να μπλέξουν παρέες, να γίνεται νταραβέρι, να φτιάξουν ιστορίες

Και ταυτόχρονα, είμαι σε αναζήτηση του κατάλληλου χώρου για το πρώτο εξ ολοκλήρου σχεδιασμένο από μένα μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια ξενοδοχείο!