Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι μια ξεχωριστή στιγμή για κάθε παιδί, αλλά ίσως ακόμη περισσότερο για κάθε μητέρα. Εκείνη είναι που ξυπνά λίγο νωρίτερα, ετοιμάζει την τσάντα, τακτοποιεί τα πράγματα του παιδιού, ελέγχει για τελευταία φορά αν πήρε όλα όσα χρειάζεται και προσπαθεί να κρύψει τη δική της συγκίνηση πίσω από ένα χαμόγελο. Γιατί όσο ενθουσιασμένο κι αν είναι το παιδί, η μαμά έχει ήδη αρχίσει να σκέφτεται όλα όσα μπορεί να συμβούν.

Καθώς περπατά μαζί του προς το σχολείο, οι σκέψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Θα βρει φίλους; Θα νιώσει άνετα στην τάξη; Θα μιλήσει όταν χρειαστεί; Θα μπορέσει να ζητήσει βοήθεια αν κάτι το δυσκολέψει; Κι αν κάποιο παιδί δεν του φερθεί όμορφα; Κι αν ντραπεί, φοβηθεί ή αισθανθεί μόνο του; Είναι ερωτήματα που μπορεί να μην ειπωθούν ποτέ δυνατά, αλλά κάνουν θόρυβο μέσα στο μυαλό μιας μητέρας.

Για εκείνη, η πρώτη μέρα στο σχολείο δεν είναι απλώς η αρχή μιας καινούργιας σχολικής χρονιάς. Είναι ακόμη ένα μικρό βήμα προς την ανεξαρτησία του παιδιού της. Το βλέπει να μεγαλώνει, να αποκτά τη δική του καθημερινότητα, να δημιουργεί σχέσεις έξω από την οικογένεια και να αντιμετωπίζει καταστάσεις στις οποίες η ίδια δεν θα μπορεί πάντα να βρίσκεται δίπλα του.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι.

Μια μητέρα θέλει να προστατεύσει το παιδί της από κάθε απογοήτευση, κάθε δυσκολία και κάθε στενοχώρια. Ξέρει, όμως, πως δεν μπορεί να βρίσκεται συνεχώς εκεί. Δεν μπορεί να λύσει κάθε παρεξήγηση, να αποτρέψει κάθε άσχημη συμπεριφορά ή να πάρει μακριά κάθε φόβο. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να του δώσει τα εφόδια ώστε να αντιμετωπίζει όσα συναντά στον δρόμο του.

Γι’ αυτό και την πρώτη μέρα στο σχολείο η μαμά μπορεί να δείχνει χαμογελαστή, ενώ μέσα της να έχει έναν μικρό κόμπο. Μπορεί να λέει «θα περάσεις υπέροχα» και ταυτόχρονα να αναρωτιέται αν θα είναι πραγματικά καλά. Μπορεί να αποχαιρετά το παιδί της με ένα φιλί και να απομακρύνεται με την ανάγκη να γυρίσει πίσω και να το αγκαλιάσει άλλη μία φορά.

Υπάρχει, όμως, και κάτι όμορφο μέσα σε όλη αυτή την αγωνία. Η πρώτη μέρα στο σχολείο θυμίζει στη μητέρα πως το παιδί της μεγαλώνει. Και όσο κι αν αυτό προκαλεί φόβο, είναι ταυτόχρονα μια μεγάλη χαρά. Γιατί πίσω από την αγωνία κρύβεται η περηφάνια. Περηφάνια για το παιδί που κάνει το επόμενο βήμα, που ανοίγει τα φτερά του και αρχίζει να γράφει τις δικές του ιστορίες.

Ίσως τελικά η πρώτη μέρα στο σχολείο να είναι ένα μάθημα και για τη μαμά. Ένα μάθημα εμπιστοσύνης. Να μάθει να αφήνει λίγο το χέρι, χωρίς να σταματά να είναι δίπλα του. Να καταλάβει πως η προστασία δεν σημαίνει να απομακρύνουμε κάθε δυσκολία από τη ζωή του παιδιού, αλλά να το βοηθάμε να αποκτήσει τη δύναμη να τις αντιμετωπίζει.

Και όταν χτυπήσει το κουδούνι και το παιδί περάσει την πόρτα του σχολείου, εκείνη πιθανότατα θα μείνει για λίγα δευτερόλεπτα να το κοιτάζει. Ίσως συγκινηθεί, ίσως χαμογελάσει, ίσως πάρει μια βαθιά ανάσα. Θα φύγει έχοντας στο μυαλό της δεκάδες ερωτήσεις, αλλά και μια μεγάλη ευχή: να είναι το παιδί της χαρούμενο, ασφαλές και να επιστρέψει το μεσημέρι με ένα χαμόγελο.

Γιατί η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι μια καινούργια αρχή για το παιδί. Για τη μητέρα, είναι η στιγμή που συνειδητοποιεί για ακόμη μία φορά πόσο γρήγορα μεγαλώνει.